|
chuenjit duangmawrote:
บังเอญ...รักไม่มีสิ้นสุด
รู้สึกไหม สัมผัสไหม ว่าเมื่อไรที่เธอใกล้ชิด เหมือนว่าชีวิตฉันช่างมีค่า ต่างเข้าใจกันทั้งทั้ง ไม่มีสักคำที่จะพูดจา มหัศจรรย์ที่โลกมีเธอคนนี้ * หรือบางสิ่งกำหนดให้เรา ได้พบกันราวปฎิหารย์ ลิขิตที่คนบนฟ้าบันดาลเอาไว้ ** ครึ่งใจที่หายไป ที่ใจฉันคอยเฝ้าตามหา หนึ่งในกี่ล้านใจ หนึ่งในกี่ล้านคน ที่จะข้ามพ้นกาลเวลา เธอไม่เคยห่างไกล ยังติดอยู่ในใจฉัน วันและคืนที่เนิ่นนาน ไม่ว่ากี่สายลมจะพัดผ่าน อยากให้เธอรู้ และรับฟัง ว่าฉันยังรักเธอ คนนับร้อย นับหมื่นล้าน หนึ่งในจักรวาลแห่งนี้ ฉันช่างโชคดีที่ได้พบเธอ ใครหนอที่ขีดและเขียนเส้นทาง ที่ไม่คิดฝันจะเจอ อุ่นใจเหลือเกิน ที่ฉันมีเธอคนนี้
Jan. 29
|
|
|
chuenjit duangmawrote:
.. ขอบเขตของความรัก .. 】
ความรักที่เกิดขึ้น . . . ท่ามกลางความเหงานั้น เกิดขึ้นได้ง่าย แต่การจะสานความรักต่อ. . . ให้ยืนยาวได้นั้น เป็นเรื่องยาก ความเหงานั้น . . . มันโดดเดี่ยว เปลี่ยนคนอ่อนไหว . . . ให้กลายเป็นคนอ่อนแอได้ จนบางครั้ง . . .ต้องพยายามหาที่ยึดหัวใจ ไม่ให้เคว้ง ไปตามแรงกระทบของชีวิต และบางครั้ง . . . ก็อาจเผลอ ไปยึดใครสักคน. . .ที่ไม่อาจจะยึดได้ เพราะเหตุผล แห่งความเป็นไปไม่ได้ ร้อยพันประการ . . . แต่ . . . เมื่อความรักได้เกิดขึ้นมาแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ร่วมได้ หรือไม่ . . . มีสิทธิ์ครอบครอง หรือไม่ . . . ก็ไม่อาจที่จะ . . . ห้ามไม่ให้รู้สึกรักได้ เมื่อในที่สุดแล้ว . . .ห้ามไม่ได้ ก็อาจจะมีอีก ทางเลือกคือ . . . การปล่อยหัวใจให้ได้ "รั ก" แต่ . . .ต้องหาที่ยืน ที่เหมาะสมให้กับตัวเอง หาบริเวณ ให้ตัวเองให้ได้ และหักห้ามใจ ไม่ให้เตลิดก้าวไปไกล จากที่ที่ตัวเองต้องอยู่ . . . นอกจาก . . .กล้าที่จะยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว ก็ต้องกล้าที่จะเชื่อมั่นว่า . . . เราต้องยืนอยู่ตรงนั้นให้ได้ และต้องไม่ไปไกลกว่านี้ . . . อยากอยู่ตรงไหนก็ได้ . . . แต่ต้องอยู่ในขอบเขต รักได้เท่านั้น อย่า! ไปเผลอทำร้ายใครให้เจ็บปวด . . . ความรักที่เกิดขึ้น . . . ท่ามกลางความเหงานั้น เกิดขึ้นได้ง่าย แต่การจะสานความรักต่อ. . . ให้ยืนยาวได้นั้น เป็นเรื่องยาก ความเหงานั้น . . . มันโดดเดี่ยว เปลี่ยนคนอ่อนไหว . . . ให้กลายเป็นคนอ่อนแอได้ จนบางครั้ง . . .ต้องพยายามหาที่ยึดหัวใจ ไม่ให้เคว้ง ไปตามแรงกระทบของชีวิต และบางครั้ง . . . ก็อาจเผลอ ไปยึดใครสักคน. . .ที่ไม่อาจจะยึดได้ เพราะเหตุผล แห่งความเป็นไปไม่ได้ ร้อยพันประการ . . . แต่ . . . เมื่อความรักได้เกิดขึ้นมาแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ร่วมได้ หรือไม่ . . . มีสิทธิ์ครอบครอง หรือไม่ . . . ก็ไม่อาจที่จะ . . . ห้ามไม่ให้รู้สึกรักได้ เมื่อในที่สุดแล้ว . . .ห้ามไม่ได้ ก็อาจจะมีอีก ทางเลือกคือ . . . การปล่อยหัวใจให้ได้ "รั ก" แต่ . . .ต้องหาที่ยืน ที่เหมาะสมให้กับตัวเอง หาบริเวณ ให้ตัวเองให้ได้ และหักห้ามใจ ไม่ให้เตลิดก้าวไปไกล จากที่ที่ตัวเองต้องอยู่ . . . นอกจาก . . .กล้าที่จะยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว ก็ต้องกล้าที่จะเชื่อมั่นว่า . . . เราต้องยืนอยู่ตรงนั้นให้ได้ และต้องไม่ไปไกลกว่านี้ . . . อยากอยู่ตรงไหนก็ได้ . . . แต่ต้องอยู่ในขอบเขต รักได้เท่านั้น อย่า! ไปเผลอทำร้ายใครให้เจ็บปวด . . .
Jan. 25
|
|
|
chuenjit duangmawrote:
อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ จากคนไกล
ฉันรู้ว่าเธอต้องการมีใครอีกมากมาย รักฉันคงไม่ลึกซึ้งกินใจสักเท่าไร รู้เเล้วว่าวันนี้ควรวางตัวอย่างไร อยู่ห่างเธอไว้ไม่ให้เธอรำคาญ รู้ทั้งรู้ สิ่งที่นั้นได้ทำ ยิ่งคิดย้ำยิ่งทำยิ่งฝืนใจเจ็บเพราะรัก ต้องทนให้เธอมีใครต่อไป ได้เเต่อยู่ห่างๆ ทั้งที่ยังห่วงๆ เเละไม่มีสิทธิ์หวง เพราะไม่ใช่เจ้าของเธอ ได้เเต่อยู่ห่างๆ ทั้งที่ใจยังรักเธอ ได้เเต่ฝัน ได่เเต่เพ้อ อยู่กับเธอ เผื่อจะมีสักวัน ที่เธอรักฉันบ้าง ฉันรู้ว่าเธอนั้นมีใครๆมาสนใจ รักฉัน คงจะไม่สำคัญเกินไปกว่าใคร เป็นเพียง สถานนะเพื่อนไม่มีอะไร สิ่งที่ต้องทำ คือต้องยอมทำใจ รู้ทั้งรู้ สิ่งที่นั้นได้ทำ ยิ่งคิดย้ำยิ่งทำยิ่งฝืนใจเจ็บเพราะรัก ต้องทนให้เธอมีใครต่อไป ได้เเต่อยู่ห่างๆ ทั้งที่ยังห่วงๆ เเละไม่มีสิทธิ์หวง เพราะไม่ใช่เจ้าของเธอ ได้เเต่อยู่ห่างๆ ทั้งที่ใจยังรักเธอ ได้เเต่ฝัน ได้เเต่เพ้อ อยู่กับเธอ เผื่อจะมีสักวัน ที่เธอรักฉันบ้าง
Jan. 24
|
|
|
chuenjit duangmawrote:
จบไม่ลง (คนมีแผล)
ยังเข้าใจดีว่าที่สุดแล้ว ไม่มีทางได้เธอคืนมา คงไม่โทษดิน คงไม่โกธรฟ้าที่เสียเธอ แต่ที่มาบอกทําตัวสับสน ยังมาเวียนวกวนให้พบและเจอ ยังคิดถึงปนๆ พร่ำเพ้ออย่าสนใจ ก็คือรักที่จริงจังและจริงใจ มันได้พังทลายลงไป แค่ทุกๆ วันยังมีเธอในใจ ก็เลยยังวุ่นวายอย่างนี้ ยังเก็บเบอร์โทรยังกดไปหา ก็ใจมันยังอ่อนแอ เธอคงไม่เข้าใจคนมีแผล ที่เจ็บและยังไม่หายดี ไม่ต้องกังวลก็แค่คนเหงาที่ยังรอเธอตรงนี้ ขอเธอไม่รำคาญคนคนนี้ มันจบไม่ลงสักที่คําว่ารักเธอ คําว่ารักเธอ หรือต้องให้เธอพูดใส่หน้าฉัน ด่าแรงๆ สักวันถึงจะเข้าใจ ก็ไม่รู้จะต้องทํายังไง มันถึงหายดี ก็คือรักที่จริงจังและจริงใจ มันได้พังทลายลงไป แค่ทุกๆ วันยังมีเธอในใจ ก็เลยยังวุ่นวายอย่างนี้ ยังเก็บเบอร์โทรยังกดไปหา ก็ใจมันยังอ่อนแอ เธอคงไม่เข้าใจคนมีแผล ที่เจ็บและยังไม่หายดี ไม่ต้องกังวลก็แค่คนเหงาที่ยังรอเธอตรงนี้ ขอเธอไม่รำคาญคนคนนี้ มันจบไม่ลงสักที่คําว่ารักเธอ คําว่ารักเธอ ไม่ต้องกังวลก็แค่คนเหงาที่ใจยังอ่อนแอ เธอคงไม่เข้าใจคนมีแผล ที่เจ็บและยังไม่หายดี ยังมีเบอร์โทรยังกดไปหา ยังรอที่เดิมตรงนี้ ขอเธอไม่รำคาญคนคนนี้ มันจบไม่ลงสักที่คําว่ารักเธอ คําว่ารักรักเธอ
Dec. 9
|
|
|
chuenjit duangmawrote:
ไม่เหลือเหตุผลจะรัก...
ผู้หญิงคนนึงเวลามีใจ ก็มักจะหาเหตุผล เพื่อให้อภัย.. ให้คนที่เรา.. นั้นแคร์ได้ เฝ้าหาข้อดีข้างในตัวเธอ มาลบที่เธอทำร้าย ปลอบให้ตัวเอง.. มีกำลังใจ.. รักเธอเรื่อยมา แต่กี่ทีแล้วที่ทน กี่หนต้องเสียน้ำตา จนฉันหมดกำลัง.. หมดเวลา.. หมดข้ออ้าง.. กับใจ.. จะยอมเธอแล้ว... ไม่เหลือซักเหตุผล ที่ฉันจะรักเธอต่อไป ใจมีแค่นี้.. ให้เจ็บแค่ไหน.. พอเถอะพอที ทุกเสียงในใจฉัน บอกให้เราเลิกกันไปเท่านี้ ผู้หญิงคนเดิม ไม่มี.. อีกแล้ว ha… จดไว้ในใจเป็นบทเรียนนึง ท่องไว้ให้ซึ้งเสมอ อย่ารักใครจน.. ไม่มองความจริง.. ที่เป็นอยู่ อาจเสียเธอไปในวันนี้แล้ว ปวดร้าวไปนานก็รู้ แต่ก็ยังดี.. กว่าอยู่เสียใจ.. ทั้งชีวิตเพราะเธอ แต่กี่ทีแล้วที่ทน กี่หนต้องเสียน้ำตา จนฉันหมดกำลัง.. หมดเวลา.. หมดข้ออ้าง.. กับใจ.. จะยอมเธอแล้ว... ไม่เหลือซักเหตุผล ที่ฉันจะรักเธอต่อไป ใจมีแค่นี้.. ให้เจ็บแค่ไหน.. พอเถอะพอที ทุกเสียงในใจฉัน บอกให้เราเลิกกันไปเท่านี้ ผู้หญิงคนเดิม ไม่มี.. อีกแล้ว ฉันต้องช้ำ เท่าไหร่ ไม่เห็นจะดีขึ้นเลย ทั้งที่ไม่อยากเอ่ย แต่ใครมันจะทนไหว... ha... ไม่เหลือซักเหตุผล ที่ฉันจะรักเธอต่อไป ใจมีแค่นี้.. ให้เจ็บแค่ไหน.. พอเถอะพอที ทุกเสียงในใจฉัน บอกให้เราเลิกกันไปเท่านี้... ผู้หญิงคนเดิม ไม่มี.. อีกแล้ว รักเพื่ออะไร.. ไม่รู้.. อีกแล้ว... ho...
Nov. 20
|
